‘We zijn trots op wat wij hier in honderd jaar hebben neergezet’

De wasserij moest en zou het honderdjarig bestaan halen. Al had hij er geld op toe moeten leggen, zegt Harry van Laarhoven (61), de derde generatie Van Laarhoven die aan het roer staat van wasserij Juliana in Oosterhout. En dat lukte. De wasserij werd leeggeveegd en omgeturnd tot een feestlocatie voor zo’n tweehonderd gasten, met discolampen, een podium voor een dj en zangers, flessen bubbels en een bos bloemen voor alle werknemers. Harry: ‘Als je van allerlei mensen felicitaties ontvangt, besef je pas dat je trots mag zijn op wat wij hier hebben neergezet.’

Het zag er vooral de laatste jaren niet altijd even rooskleurig voor de wasserij, die in 1924 werd opgericht door de grootvader van Harry, die ook Harry heette. Vooral de gevolgen van het coronavirus en de energiecrisis bezorgden Harry slapeloze nachten. De horeca, een groot deel van het klantenbestand van de wasserij, had het zwaar, en dus had die periode ook grote impact op de wasserij. Juliana legt zich toe op het wassen en verhuren van linnen voor horeca en gezondheidszorg, en het verwerken van bedrijfskleding voor lokale ondernemers.

Corona bracht ook inzichten. Het was Harry’s zoon Jur van Laarhoven (27) die de noodzakelijke hervormingen durfde door te voeren. Hij maakte het bedrijf met onder andere de aanschaf van drie vouwmachines efficiënter en nam afscheid van klanten die niet meer bij het bedrijf pasten.

‘Ik heb moeite met dat soort veranderingen’, zegt Harry in een kantoor aan de rand van een bedrijventerrein in Oosterhout. ‘Ik voel de persoonlijke connectie. Jur ook wel, maar hij kan soms wat zakelijker zijn dan ik. Hij had tijdens zijn afstudeerstage bij ons al gezien dat er dingen anders konden.’

Harry stapte na een studie detailhandel niet meteen in de zaak van zijn vader. Van vader Henk van Laarhoven moest hij eerst een periode buitenshuis werken. Op zijn achttiende mocht hij meedoen. Eerst als chauffeur. Dan reed hij in een busje linnengoed van en naar de klant. Hij genoot van de vrijheid van het werk, het contact met mensen. Hij heeft altijd geweten dat de wasserij zijn voorland was. Het is een passie die de mannelijke tak van de familie met de paplepel kreeg ingegoten.

Op zijn 31ste nam Harry de zaak van zijn vader over, samen met zijn neef, ook Harry geheten. Zij zouden in de 28 jaar die volgden de nodige schaalvergroting in de regio toepassen. Het bestelbusje werd een grotere wagen, voor bakken met was die met de hand moesten worden vervoerd, kwamen honderden rolcontainers in de plaats.

Zijn opa, oprichter Harry, kocht in 1923 een stuk grond aan het Wilhelminakanaal in Oosterhout. In 1924 werd wasserij Juliana geopend, naar verluidt zo genoemd omdat er al een wasserij Wilhelmina bestond en de zaak wel koninklijke allure moest hebben.

Destijds ging de eerste generatie Van Laarhoven nog met paard en wagen van huis tot huis, bij particulieren aanvankelijk, later kreeg textiel van de gezondheidszorg het grootste aandeel in het bedrijf, weer later werd dat tafel- en bedlinnen voor horecagelegenheden.

In de Tweede Wereldoorlog werd het pand platgebombardeerd en later opnieuw opgebouwd. In 2004 kochten Harry en zijn neef – als ‘neef Harry’ aangeduid om de Harry’s uit elkaar te houden – het huidige pand aan de Everdenberg. Daar kon in plaats van 10.000 kilo bijna het driedubbele per week worden verwerkt. In het begin had wasserij Juliana elf mensen in dienst, intussen zijn dat er 21 geworden, met negen nationaliteiten. ‘Allemaal harde werkers zonder wie we dit niet zouden kunnen doen’, zegt Jur.

Jur wordt klaargestoomd om de wasserij op den duur volledig over te nemen van zijn vader, die op zijn 61ste de behoefte begint te voelen om een stapje terug te doen. Tot een paar jaar geleden werkte Jur nog bij een eetcafé in Dongen.

Toen neef Harry begin 2021 aankondigde dat het genoeg was geweest, voelde Jur zich geroepen om dat gat op te vullen. Maar wel op zíjn voorwaarden. Waar Harry destijds niet kon wachten tot hij mee mocht doen in de wasserij, stelde Jur juist harde eisen. ‘Zie daar het verschil in generaties’, zegt Harry. ‘Maar dat mag er zijn.’

Jur werkt nu vier jaar bij de wasserij. Stapje voor stapje neemt hij het stokje over van zijn vader. Inmiddels mag hij zich directeur noemen. Hij werkt veel met moderne techniek en computers. Harry houdt het bij pen, papier en Excel-sheets. ‘Van de moderne techniek heb ik geen kaas gegeten’. Jur: ‘Waar pa’s generatie meer met de handen werkte, doet mijn generatie dat meer met de hersenen.’

Jur en Harry hebben zich ook op het energievraagstuk van de wasserij gestort. Ze zijn voortdurend met adviseurs in gesprek om te kijken hoe het water- en energieverbruik omlaag kan. ‘Duurzaamheid is belangrijk voor ons. Wij winnen warmte terug van ons afvalwater en wassen op steeds lagere temperaturen. Maar het belangrijkste blijft de kwaliteit die we leveren en het persoonlijk contact met de klanten. Dat is al honderd jaar zo.’