‘De zorgen van vroeger zijn voorbij, mijn leven is een stuk relaxter’

Van zijn overgrootvader, die in 1892 op deze plek begon met boeren, heeft Henny Blauwendraat (62) helaas geen foto’s meer; er is alleen nog een zwart-wit kiekje van zijn opa tussen het graan. ‘Mijn overgrootvader begon hier met wat fruitbomen, graan, aardappelen en enkele dieren’, vertelt hij. ‘Maar het was erg arbeidsintensief om van alles een beetje te hebben, mijn opa besloot daarom zich te richten op melkvee. Hij breidde uit naar 28 koeien, mijn vader groeide vervolgens naar tachtig koeien.’

Voor Blauwendraat was de boerderij een heerlijke plek om op te groeien. ‘Ik was altijd buiten, bij de dieren.’ Als kleine jongen wist hij al dat hij de familietraditie wilde voortzetten. ‘Op mijn 21ste gingen mijn vader en ik een maatschap aan. Zeven jaar later, in 1990, werd hij 65 en stapte hij eruit. Hij bleef me wel helpen, maar de administratie en financiën liet hij voortaan aan mij over.’

Die extra verantwoordelijkheid bracht wel wat kopzorgen met zich mee. Om voldoende inkomen te hebben, wilde Blauwendraat meer koeien gaan houden, maar daarvoor moest hij zijn melkquotum (het recht om een bepaalde hoeveelheid melk te produceren) uitbreiden. En dat was bepaald niet gratis. ‘Voor één koe betaalde je vier gulden per liter melk, dat was al gauw 30.000 gulden per koe. En één koe extra zette natuurlijk geen zoden aan de dijk. In diezelfde tijd kreeg ik de kans om grond over te kopen van mijn verpachter, maar ik had al een flinke lening afgesloten, omdat ik mijn vader had uitgekocht. Het werd steeds meer. Ik vond het geen leuke tijd.’

Omdat zijn dochters de boerderij beiden niet wilden overnemen, besloot Blauwendraat af te zien van grote investeringen en het in verbreding van de landbouw te zoeken. ‘Als boer werk je altijd alleen, het leek me leuk om overdag wat mensen om me heen te hebben.’ Blauwendraat sloot zich aan bij Landzijde (een organisatie voor zorgboerderijen) en al snel kwamen de eerste deelnemers naar de boerderij. Maar omgaan met psychiatrische problemen en verslaving viel de onervaren melkveehouder zwaar.

Hij wilde al bijna met de dagbesteding stoppen, toen hij kennismaakte met Marieke Splinter, die paardrijles had in de buurt. Zij werkte in de zorg en was toe aan een nieuwe uitdaging. ‘Ik wilde meer tijd kunnen besteden aan mijn cliënten en vaker buiten zijn’, vertelt ze. ‘Toen Henny vertelde over de dagbesteding op zijn boerderij, dacht ik: ik geef het een kans.’

Splinter nam ontslag en ging invalwerk doen in de dagbesteding om meer ervaring op te doen. ‘Daar heb ik veel geleerd, onder andere hoe je een goed dagprogramma opbouwt.’ Inmiddels zijn we vijftien jaar verder, ze heeft niet één dag getwijfeld aan haar keuze. ‘Ik vind het boerenleven heerlijk. Als ik een dag achter de computer heb gezeten, ben ik zo blij dat ik weer naar buiten kan.’

Met dank aan Splinter heeft ook Blauwendraat zijn draai in de zorg gevonden. ‘We hebben ons gespecialiseerd in mensen met een verstandelijke beperking. Daar kan Henny veel beter mee uit de voeten’, vertelt ze. ‘Onze deelnemers zijn heel puur: boos is boos, blij is blij. Je ziet meteen of een bepaalde aanpak werkt.’

De dagbesteding loopt zo goed, dat het inmiddels de belangrijkste inkomstenbron van de boerderij is. Het heeft Blauwendraat rust gebracht. ‘Mijn financiële basis is nu veel stabieler. Ik hoef niet met mijn tractor de snelweg op, uit bezorgdheid over mijn toekomst.

In plaats daarvan vorm ik acht hectare grasland om tot natuurgebied, dat ik laat begrazen door de 25 vleeskoeien die ik nog heb. Het enige dat ik aan die grond hoef te doen, is maaien en afrasteringen bijhouden. De deelnemers aan de dagbesteding helpen me met het bestrijden van het giftige Jacobskruiskruid, daar leggen we zout op. Als er kalfjes zijn geboren, houden we een koeiensafari. Hartstikke leuk. Ook heb ik wat grond verkocht aan de provincie, dat wordt eveneens natuurgebied. Ik woon nu dus eigenlijk in een natuurpark.’

Naast rustiger is het leven op de boerderij ook een stuk gezelliger geworden: vier jaar geleden werden Blauwendraat en Splinter verliefd, ze wonen inmiddels parttime samen. Met de toekomst zijn ze echter niet zo bezig: ‘Stoppen met werken? Daar denken we nog niet aan. Maar als het werk te zwaar wordt, kunnen we altijd nog een B&B beginnen, of de boerderij verhuren als vakantiewoning’, zegt Splinter. ‘Wij zijn niet bang voor verandering.’