Atletiek als therapie om een trauma te verwerken

Dat Pierluigi Bomberg op zijn gelukkigst is als hij zich zo snel mogelijk over een atletiekbaan begeeft, had hij lange tijd niet voor mogelijk gehouden. Als kind had hij helemaal niks met hardlopen. Veel vaker was hij op straat te vinden, waar hij met zijn vrienden in Tilburg-West basketbalde of voetbalde. ‘We gingen net zo lang door tot het donker werd.’

Tegenwoordig praat de 26-jarige para-atleet over het belang van een goede start, dat hij in een jaar tijd bijna een seconde sneller is geworden, het leven van een topsporter en over zijn stip aan de horizon: deelname aan de Paralympische Spelen van 2028 in Los Angeles.

‘Ik zie dit als een unieke kans en die wil ik met beide handen aangrijpen’, zegt Bomberg. ‘Door het sprinten weet ik: hoe diep je ook zit, er is altijd een manier om je geluk te hervinden.’

Nadat Bomberg zijn middelbare school had afgerond, nam hij een tussenjaar. Hij ging werken bij een tabaksfabriek, waar zijn leven voorgoed veranderde. Nog steeds kost het Bomberg moeite om erover te praten, maar hij vindt het belangrijk om zijn verhaal te delen.

De destijds 19-jarige Bomberg werd bij de tabaksfabriek slachtoffer van een bedrijfsongeval. Hij kwam vast te zitten in een grote opslagcilinder, die door een storing was vastgelopen, en verloor zijn linkeronderbeen toen de schroef weer begon te draaien. ‘Het was heel heftig. Ik heb voor mijn leven moeten vechten.’

Niet alleen lichamelijk was Bomberg zwaargewond. Ook mentaal had hij het zwaar na het ongeval. ‘Ik was snel geïrriteerd, kon verbaal uitvallen en nam het anderen kwalijk wat er was gebeurd. Ik was terneergeslagen, het vertrouwen in de medemens kwijt, vaak verdrietig en belandde in een depressie.’

Hij zocht hulp bij een psycholoog, maar dat had niet het gewenste effect, waarna hij besloot zelf uit de put te klimmen. ‘Mijn enige doel was om zo snel mogelijk weer te kunnen lopen, zodat ik minder afhankelijk was van anderen’, zegt Bomberg, die in centrum Libra Leijpark in Tilburg revalideerde.

‘Ik was de enige jonge patiënt in het revalidatiecentrum, wilde veel sneller dan de rest. Nadat ik niet meer in een rolstoel hoefde te zitten, liep ik eerst op krukken, daarna kreeg ik een prothese’, zegt hij. ‘Op een gegeven moment zeiden de medewerkers tegen mij dat ik nog jong en fit was, en dat er volgens hen veel meer in mij zat. Ze vroegen of ik iets met sport wilde gaan doen.’

Zelf was Bomberg daar nog helemaal niet mee bezig. Maar hij had er wel oren naar toen de medewerkers het opperden, al voelde hij weinig voor rolstoelbasketbal. ‘Ik was blij dat ik eindelijk niet meer in een rolstoel hoefde te zitten’, zegt hij.

Maar toen ze hem een blade lieten zien waarmee hij atletiek zou kunnen beoefenen, was zijn interesse plots gewekt. ‘Die blade zag er heel vet uit. Dat leek me wel wat.’

Bomberg sloot zich aan bij een groep protheselopers in Eindhoven en weet nog precies wat hij voelde toen hij de blade de eerste keer testte. ‘Voor het eerst sinds mijn ongeluk voelde ik me niet beperkt.’

Trainer Xander van Doorn zag al snel de potentie van Bomberg. Van Doorn fluisterde hem in dat hij het ver kon schoppen als para-atleet als hij het onderdeel sprint serieus zou nemen.

‘Ik ben heel dankbaar dat mensen zich over mij hebben ontfermd of vertrouwen in mij hebben uitgesproken’, zegt Bomberg. ‘In mijn eentje was ik nooit met atletiek begonnen en had ik ook nooit de keuze gemaakt om serieus voor een topsportcarrière te gaan.’

Want dat is hoe zijn leven er tegenwoordig uitziet. Bomberg is sinds twee jaar serieus met zijn sport bezig en traint vier keer per week met de nationale selectie op Papendal in Arnhem.

‘Ja, ik heb mezelf en de mensen om mij heen wel verbaasd dat ik zo snel zo’n hoog niveau haal’, zegt Bomberg, die al heeft deelgenomen aan het NK en meerdere wedstrijden in het buitenland.

Maar nog belangrijker: door zijn nieuwe passie staat hij weer positief in het leven. Hij heeft weer een duidelijk doel in het leven en gebruikt zijn sport om zijn handicap te accepteren. ‘In het begin durfde ik niet naar buiten. Ik voelde me niet comfortabel, schaamde me.’

Nu heeft hij een Instagramaccount waar hij trots foto’s deelt waarop hij tijdens zijn trainingen met zijn blade te zien is. ‘Ik heb nog steeds moeilijke momenten en ben nog niet waar ik wil zijn, maar sport helpt mij de goede richting op. Door mijn sport stap ik buiten mijn comfortzone en verleg ik elke dag weer mijn grenzen.’

Daarnaast gebruikt hij het platform om sponsoren en partners aan zich te binden. De sport kost veel tijd en geld en het grootste deel moet hij zelf financieren.

Bomberg hoort zelfs van andere mensen dat hij een inspirerend persoon voor hen is. ‘In het begin deed ik het alleen voor mezelf, maar nu ik weet dat ik ook andere mensen inspireer, geeft het mij nog meer motivatie om door te gaan.’

Sprinten betekent voor hem veel meer dan zo hard mogelijk rennen. De korte explosie van 100 of 200 meter is een manier om het verleden achter zich te laten en de toekomst met een glimlach tegemoet te zien. ‘Dit is de beste therapie die ik me had kunnen wensen.’