Aloysiusschool wordt thuis voor kinderen met beperking

Voor ouders van een meervoudig gehandicapt kind komt er een moment waarop zij de zorg aan anderen moeten overdragen. Zorg die zij het liefst zoeken in een kleinschalige, persoonlijke omgeving, die het thuisgevoel zo dicht mogelijk benadert. Zulke voorzieningen hebben lange wachtlijsten. Daarom slaan sommige ouders, zoals de oprichters van VEME in 2018, de handen ineen. Hun doel: een kleinschalig woon- en zorgproject opzetten in Monster.

‘Je hebt een gezamenlijke droom, maar je weet van tevoren niet wat er allemaal op je afkomt om die droom werkelijkheid te maken’, zegt Annemiek Verroen. Ze is voorzitter van de stichting VEME en moeder van een meervoudig gehandicapte dochter. ‘Wij hadden het geluk dat de gemeente Westland ons meteen wilde helpen. Die wees ons op de locatie van de voormalige Aloysiusschool. Of het wat voor onze jongvolwassen kinderen zou zijn.’

‘Dat was het zeker, want de meesten gingen in Monster al naar de dagbesteding. Bovendien is de centrale ligging van het gebouw ideaal – dicht bij alle voorzieningen en midden in de samenleving. We gingen in gesprek met de gemeente en woningcorporatie Wonen Wateringen (die in januari 2025 fuseerde tot WoonWest, red.) en toen is het balletje gaan rollen.’

In goed overleg met de woningbouwcorporatie is een bouwplan ontwikkeld, waarbij de school grotendeels blijft bestaan. In het schoolgebouw realiseert Stichting de Veste woningen voor de huisvesting van jongvolwassenen met autisme.

Deze trans­formatie van de Aloysiusschool is een toonbeeld van duurzaam bouwen met respect voor het verleden. Het karakteristieke pand wordt zorgvuldig hergebruikt en omgevormd tot een moderne woonzorglocatie, met behoud van historische elementen. Een circulaire aanpak die het milieu minder belast en een vertrouwd pand een nieuwe invulling geeft. Waar vroeger les werd gegeven, ontstaat nu een plek voor verbinding en samenleven. Op de plek van de voormalige gymzaal komt een nieuw gebouw met onder andere de veertien zorgwoningen en gemeenschappelijke ruimten voor stichting VEME.

Hoe financiert stichting VEME zo’n groot project? ‘De woningcorporatie is eigenaar van het complex’, legt Annemiek uit. ‘Wij huren veertien appartementen en gemeenschappelijke ruimten van de woningcorporatie en onze bewoners huren hun appartement weer van onze stichting. Ze zijn zelf verantwoordelijk voor de inrichting van hun appartement. Onze kosten zitten ’m in de inrichting van de gemeenschappelijke ruimten met onder meer meubilair en een keuken.’

‘Ook de extra kosten om de appartementen echt tot zorgwoningen om te bouwen, zijn voor onze rekening. Dat geldt ook voor de aanleg van een signaleringssysteem voor de zorg, het terras en de tuin … en zo kan ik nog wel even doorgaan. Alles bij elkaar hebben we daar zo’n vijfenhalve ton voor nodig en daar zijn we kneiterhard voor aan het werk. Onder andere door grote fondsen aan te schrijven en subsidies aan te vragen. Maar ook met veel Westlandse activiteiten. Zo zijn we regelmatig het goede doel bij evenementen of organisaties, en zijn we ook actief op bijvoorbeeld kerstmarkten en bazaars in kerken.’

Eind december kreeg stichting VEME een donatie van € 10.000 uit het Rabo Impactfonds. ‘Daar zijn we ongelooflijk blij mee! Zodra de bouw start, krijgen we al meteen onkosten om de woningen tot zorgwoningen te krijgen. We zullen zien of we de donatie van Rabobank dan al inzetten, of dat we die later gebruiken om de gemeenschappelijke ruimtes in te richten. Het hele Westland draagt ons daarnaast een warm hart toe. Er worden allerlei acties opgezet om ons financieel te steunen en ook onze kinderen zijn hard aan het werk. Bij de uitreiking van de cheque van het Rabo Impactfonds kregen we van onze kinderen een cheque van 800 euro. Hadden ze zelf bij elkaar verdiend met de inzameling van flessen en allerlei klusjes. Hartverwarmend.’

Een wooninitiatief als dit staat of valt met vrijwilligers. Annemiek: ‘De ouders en verwanten van de toekomstige bewoners zijn enorm betrokken, maar daarmee alleen red je het niet. We zijn nu een vrijwilligerspool aan het opzetten en gaan met de zorgaanbieder een plan maken, waarin staat welke vrijwilligers we waar nodig hebben. Dat kan variëren van pannenkoeken bakken tot de tuin schoffelen en alles wat daartussen zit. Bij het rekruteren van vrijwilligers kijken we niet alleen naar familie en bekenden van de bewoners, maar ook naar buurtgenoten. Zo bevorderen we de samenwerking en de integratie met de wijk.’

Naar verwachting gaat de bouw van start in 2025 en kunnen de nieuwe bewoners vóór eind 2026 verhuizen. Dan is de droom van de stichting uitgekomen. ‘Wat dat doet met ons als ouders? Het is een dubbel gevoel. We zijn natuurlijk superblij dat het echt van de grond komt. Maar het is ook heel moeilijk om je kind, dat zo ontzettend van jouw zorg afhankelijk is, los te laten. Toch is dat wel waar we naartoe moeten, want we hebben niet het eeuwige leven. De kinderen krijgen straks een heel fijn huis. Dat hebben we met elkaar toch maar mooi voor elkaar gekregen!’