‘We zitten diep in de wijk en weten wat er speelt’

Wie Presikhaaf vanaf de snelweg A12 binnenkomt, ziet rijtjes­huizen, veel flats, omgeven door wat groen en water. Op het oog is het een standaard Nederlandse wijk, maar het staat bekend als een wijk met een ‘uitdaging’.

‘Presikhaaf is een buurt met armoede, achterstand, criminaliteit en veel laagopgeleiden’, zegt Melvin Kolf. Hij besloot er samen met een vriend, Nabil el Malki, die in de wijk is opgegroeid, iets te doen voor kinderen en jongeren. ‘Nabil werkte bij het ministerie van OCW en ik was actief als jongerenwerker’, vertelt Kolf.

‘Jongerenwerk was toen weinig actiegericht. Het bestond vooral uit Netflixen en gamen in het buurtcentrum, met chips en cola. Intussen zagen we jongeren, die opgroeien in armoede, afglijden en verkeerde keuzes maken.’ Kolf en El Malki besloten een plan te maken om het anders aan te gaan pakken. ‘We wilden jongeren gaan helpen om kansen te grijpen en zich te ontwikkelen en we geloofden dat wij de kennis, drive en het netwerk hadden om verschil te kunnen maken’, zegt Kolf.

Nabil had ervaring met onderwijs, Kolf is profvoetballer geweest. ‘Onderwijs en sport zijn onze uitgangspunten’, vertelt Kolf. ‘We hebben ons programma “University” genoemd om voor verwarring te zorgen. Een universiteit is het hoogst haalbare. We willen hiermee een nieuw geluid laten horen in de wijk Presikhaaf, waar we zelf destijds woonden.’

De gemeente was meteen enthousiast over het plan. ‘We kregen een aanstelling voor twaalf uur per week, die we hebben gevuld met huiswerkbegeleiding en daarna sport’, vertelt Kolf. ‘Branding hoort bij ons programma. Onze vrijwilligers dragen toffe hoodies. Hierdoor willen kinderen onderdeel worden van de groep. Een omgeving waar ze dingen kunnen leren, maar ook een veilige, leuke plek om vrienden te maken.’

Kolf en El Malki hadden ieder een baan naast het werk voor Presikhaaf University. ‘Na een paar maanden besloten we om er volle bak voor te gaan en hebben we ons werk opgezegd’, vertelt Kolf. Dat bleek een goede keuze, want Presikhaaf University groeide hard.

‘Onze vrijwilligers konden betaalde werknemers worden en we kregen er nieuwe vrijwilligers bij’, aldus Kolf. ‘Daarnaast kregen we de vraag of we ook wilden helpen met armoedebestrijding. Dat hebben we gedaan door een buddysysteem op te zetten. Intussen was ik bezig mijn netwerk uit te breiden om de organisatie vooruit te helpen. De directeur van Rabobank bijvoorbeeld hielp ons om talentvolle jongeren te koppelen aan werkgevers.’

In coronatijd ging het werk op volle kracht door. ‘Zodra het mocht, zijn we gaan rondfietsen door de wijken om zicht te krijgen op wie buiten was en waarom’, legt Kolf uit. ‘Als wij het niet deden, kwam er wel iemand met minder goede bedoelingen. Door ze aan te spreken en te helpen, konden we voor­komen dat ze in de criminaliteit zouden belanden. We zitten zo diep in de wijk dat we weten wat er speelt en we staan dicht bij de doelgroep.’

Na corona groeide Presikhaaf University door. ‘We krijgen steeds meer erkenning en waardering’, aldus Kolf. ‘We hebben nu 23 collega’s, 70 jonge vrijwilligers en 2500 kinderen en jongeren die we begeleiden. De jongerenwerkers zijn ook actief op scholen in Arnhem-Noord. Dat is belangrijk om bruggen te kunnen bouwen tussen leerlingen en docenten. We hebben online jongerenwerk ontwikkeld en ons netwerk blijft groeien. Zo krijgen we bijvoorbeeld elke dag vers volkorenbrood van een lokale bakker, zodat jongeren voor de huiswerkbegeleiding eerst boterhammen met gezond beleg krijgen, want met honger kun je niet leren. Na het sporten krijgt iedereen een bakje fruit.’

Presikhaaf University telt inmiddels een basketbalteam en zes voetbalteams, waaronder een damesteam. ‘De spelers krijgen hippe teamkleding’, zegt Kolf. ‘Daarmee zijn ze ook een rolmodel. De onderwijsprestaties moeten goed zijn en de teamspirit ook. Je kan nog zo goed kunnen basketballen, als je ruzie maakt, blijf je thuis. We willen alleen fijne mensen in de groep.’

Afgelopen zomer is een groep jongeren uit Presikhaaf naar de Olympische Spelen in Parijs geweest om te werken in het Team NL Huis. ‘De sponsor wilde niet alleen hockeymeisjes, maar wat meer diversiteit. Zo kwamen ze bij ons’, legt Kolf uit.

Zelf groeide Kolf ook op in armoede, als jongste van drie kinderen. ‘Als ik vroeger begeleiding zou hebben gehad van een jongerenwerker, had ik andere keuzes gemaakt. Ik heb alleen een mavo-diploma, want op de havo deed ik niks. Later vielen de lestijden samen met mijn voetbaltraining. Ik kon goed voetballen, dus mijn omgeving vond het logisch dat ik daarvoor koos. Een jongerenwerker had mij kunnen stimuleren om ook een diploma te halen.’

Ook tijdens zijn voetbalcarrière maakte Kolf verkeerde keuzes. ‘Zo ben ik opgestapt bij NEC, omdat ik te veel op de bank zat. Het was een besluit uit emotie. Een begeleider had me daar waarschijnlijk anders in geadviseerd.’ Een contract bij De Graafschap leverde veel geld op. ‘Ook daarin had ik graag advies gekregen. Ik gaf alles uit. Toen mijn contract niet werd verlengd, was ik 24 jaar, had ik geen baan, geen geld en geen opleiding, maar wel een kind.’

De lessen die Kolf zelf op de harde manier heeft geleerd, komen nu van pas. ‘Omdat ik dingen verkeerd heb gedaan, kan ik anderen beter helpen. We hebben veertig jongeren geselecteerd. Zij hebben keihard gewerkt in Parijs, maar hebben ook kunnen kijken naar de atleten. Er komt een documentaire van deze werkreis. Het is heel gaaf om te laten zien hoe goed jongeren uit een krachtwijk kunnen presteren.’