‘Ik realiseer me nu dat mijn leven een rollercoaster was’

Het is alweer vier jaar geleden dat Hendrik-Jan Lovink ‘zijn’ Zwarte Cross vaarwel zei. Toen werd de Feestfabriek, de organisator van ’s lands grootste festival waarvan hij samen met zijn vrienden Gijs Jolink en Ronnie Degen eigenaar was, overgenomen door een Britse investeringsmaatschappij en verkocht Lovink zijn aandelen. ‘Dat gaf vrijheid, zowel qua tijd als financieel’, vertelt hij in zijn nieuwe huis aan de rand van Zelhem.

‘Ik kreeg eindelijk ruimte om eens even stil te staan. Terugkijkend realiseer ik me steeds meer dat mijn leven een rollercoaster was. Alles draaide om de Feestfabriek en wat daarbij hoorde: de festivals Zwarte Cross en Mañana Mañana en ons drankje Nozem Oil. Maar het was veel meer dan twee festivals organiseren. Het was een bizarre combinatie van motorcross, muziek, een drankje dat was geïnspireerd op motorolie, theater en stunts die we zelf bedachten, zoals motorcrossers die over een optredende band sprongen. Iedereen kon er iets van zijn gading vinden.’

Hij mist de sfeer rond de Zwarte Cross weleens, en de band met de vaste medewerkers. ‘En de spanning vooraf, de kameraadschap, dat je voor elkaar door het vuur gaat. Het was een bijzonder sfeertje.’ Lovink had dan ook liever gezien dat het anders was gegaan. ‘Maar we hadden de Feestfabriek vijfentwintig jaar gerund, het was een grote onderneming geworden en als zich dan een serieuze koper aandient, moet je die kans grijpen, vonden vooral mijn twee compagnons.’

Een investeringsmaatschappij is wel iets heel anders dan drie vrienden die samen een festivalbedrijf hebben, ziet Lovink. ‘In onze tijd wilden we dat iedereen zich vermaakte en met een dikke glimlach naar huis ging. De huidige leiding is veel meer gericht op winst. Wij waren creatievelingen, nu staan er boekhouders aan het roer.  Op die manier wilde ik niet verder. Mijn idee was om in de geest van de Zwarte Cross nog vijf jaar door te gaan en dan een punt te zetten achter het festival. Maar het is dus anders gelopen.’

Lovink is een veelzijdig mens. Behalve gitarist in de door hemzelf opgerichte band Hilltop Howlers is hij organisator en creatief brein achter van alles en nog wat. ‘Ik loop altijd rond met plannen. Ik vind het heel leuk om dingen op poten te zetten.’ Hij noemt de jaarlijkse Smoks Hanne-rit in Zelhem, waarbij oldtimerbezitters een route rijden door de Achterhoek. Lovink – ‘Ik ben gek op oldtimers, heb er zelf ook een paar’ – heeft daar een paar jaar geleden ‘wat ideeën op tafel gelegd’. Sindsdien doen er ook modernere auto’s mee, verzorgt de lokale horeca de hapjes en de drankjes en zijn er optredens rond de Smoks Hanne-rit. ‘Het is nu veel meer dan een oldtimertour’, vat Lovink samen. ‘Wie weet groeit het uit tot een driedaags dorpsfeest.’

‘Ik vind creëren gewoon leuk’, vertelt Lovink. ‘Ook met de Hilltop Howlers spelen we alleen eigen muziek. Met covers heb je misschien meer succes, maar we kiezen voor originaliteit. Ik doe het graag anders dan de middenmoot. Daarmee stuit ik weleens op onbegrip, want er zijn maar heel weinig mensen die risico durven te nemen.’

Lovink noemt zichzelf een levensgenieter. Zo is hij tegenwoordig ook parttime jungle-beheerder in Costa Rica. ‘Daar heb ik een paar jaar geleden een stuk jungle van vijftig hectare gekocht, met de gedachte om die ongerepte natuur te beschermen. Costa Rica heeft per vierkante kilometer het grootste aantal diersoorten ter wereld. Van apen tot luipaarden tot schorpioenen. De papegaaien vliegen daar rond zoals meeuwen hier. Ik beheer de grond samen met de lokale bevolking. Nu ik weer tijd heb, ga ik er een paar keer per jaar heen.’

Lovink ziet zijn natuurgebied als een investering in de toekomst, een soort nalatenschap. ‘Ik zou het mooi vinden als mijn kleinkinderen daar ook rust vinden, midden in de natuur. Met alles wat er nu gaande is in de wereld, fungeert die plek als een soort toevluchtsoord.’

Plannen om te emigreren naar Midden-Amerika heeft hij niet. ‘Ik heb nu het mooie van twee werelden, bovendien heb ik hier in de Achterhoek te veel leuke dingen om te vertrekken, zoals de muziek en mijn dochters. Ik heb een hechte band met deze regio. Ik ervaar hier kameraadschap, verbroedering, tradities, zoals de paasvuren en het carbidschieten. Nee, ik zal hier niet snel weggaan.’

Sinds hij een wat rustiger bestaan leidt, is Lovink zelf ook investeerder geworden. ‘In start-ups, maar ook in werknemers die het bedrijf waar ze werken, willen overnemen. Het moet wel een beetje lokaal zijn. Ik investeer op mijn gevoel: voelt het goed, dan stap ik erin. Ik geniet ervan als het dan een succes wordt. Of ik er financieel wijzer van word, interesseert me niet. Tot nu toe is het altijd goed gegaan.’

Lovink geniet van zijn nieuwe leven. ‘Ik werk niet meer dag en nacht, ik leef nu dag en nacht. Ik heb veel plezier beleefd met De Feestfabriek, maar had weinig tijd om van het succes te genieten.’ Hij streeft er niet naar om nog een keer iets à la de Zwarte Cross neer te zetten in de Achterhoek. ‘Het lukt me nu steeds beter om kleine dingen groots te beleven, daar ben ik enorm dankbaar voor.’