‘De liefde voor Zeeland is doorgegeven’

Wie het hier niet kent, verdwaalt er, en dat is precies de bedoeling, zegt Kim Lustermans-Bakker (44). Het landgoed waar zij directeur is, Rijckholt genaamd en gelegen in een gehucht op Noord-Beveland, is met twaalf hectare zo groot dat de bewoners ervan, sommigen met dementie of anderszins zorgbehoevend, de uitgang niet kunnen vinden. En waarschijnlijk willen ze dat ook niet, want een mooiere plek om van de oude dag te genieten, zal er in Nederland niet zijn.

Om het verhaal van Landgoed Rijckholt uit de doeken te doen, is de familie, op een zoon na, opgetrommeld voor een gezamenlijk ontbijt aan een lange tafel op het terras van het restaurant, gevestigd in een oude fruitschuur met hoge deuren waar vroeger paard en wagen onderdoor pasten.

Rob Bakker (70), de vader van Kim, begint als pater familias over het landgoed te vertellen, dat benedendijks ligt, aan een populaire route voor wielrenners, in het dorpje Geersdijk.

‘Mijn schoonvader, opa Valkier, kocht na de ramp in 1953 hier het spulletje van zijn zwager. Hij zat in de aardappels, installeerde een sorteermachine en koelcellen, en verkocht aardappels tot in Azië. De boomgaard die bij het land hoorde, voornamelijk met peren, werd zijn hobby, gerund door een knecht. Hij kocht er steeds grond bij, tot wat het nu is.’

Rob, getrouwd met opa’s dochter Karin, had geen aspiraties om het boerenbedrijf van zijn schoonvader over te nemen. Hij werd directeur van ziekenhuizen en een afdeling van de GGD, en woonde op meerdere plekken in Nederland, van Den Haag tot in Hilversum. Daarvandaan runde hij in de jaren negentig een digitaal informatieplatform voor patiënten.

Maar het Zeeuwse land lonkte. Rob en Karin pendelden in de weekends en de zomers met hun kinderen Kim en Jan Thij tussen de Randstad en Geersdijk. ‘Al onze familie zat hier’, zegt Kim. ‘Neefjes, nichtjes. Het was heerlijk.’

Kim ging geneeskunde studeren in Groningen en zou uiteindelijk in Rotterdam neerstrijken, samen met haar man Lucas Lustermans, advocaat van beroep. Tijdens haar studententijd verhuisden haar ouders dan toch naar Geersdijk. Kim: ‘Ze wilden oud worden in Zeeland.’ Toen opa Valkier met pensioen ging, namen Rob en Karin het landgoed over.

‘Mijn ouders zijn het verder gaan ontwikkelen met behulp van de Nieuwe Economische Dragersregeling [beleid gericht op het stimuleren van nieuwe activiteiten in het landelijk gebied, red]’, begint Kim te vertellen, maar niet voor het eerst valt Rob zijn dochter in de rede. ‘Een kleine correctie’, zegt hij. ‘We hebben ons huis in Den Haag verkocht om te investeren in dat internetplatform. Met het geld dat we daarmee verdienden én die regelingen in Zeeland, konden we onroerend goed bouwen, want dat is schaars in het buitengebied.’

Kim: ‘Mijn ouders bouwden appartementen voor oudere echtparen die daar 24-uurszorg konden krijgen, en een jaar later kwamen er ook een bed&breakfast en een restaurant bij. Toen mijn moeder in 2006 plotseling overleed, ben ik de organisatie van die appartementen met mijn vader op me gaan nemen, terwijl ik in Goes co-schappen liep.’

Er kwamen drie zorgvilla’s speciaal voor oudere echtparen: Villa Anna, Villa Cornelia en Villa Apolline, naar de doopnamen van Karin. In 2010 volgde Huize Valkier, een zorgvilla met appartementen ontworpen voor mensen met geheugenproblemen. Weer later kwamen De Hofjes, gebouwen met kleinere appartementen voor alleenstaande ouderen.

Lange tijd bestierden Rob en Kim het landgoed ge­zamenlijk, maar dat bleek niet houdbaar. Wie ze aan tafel ziet kibbelen, snapt waarom. Rob: ‘Misschien lijken we te veel op elkaar.’ Op den duur zette hij een stap opzij. Hij kocht een voormalige galerie aan de overkant van het landgoed en realiseerde daar vakantiehuizen, met zijn nieuwe vrouw Barbara.

De ontwikkeling van het landgoed bleef doorgaan. Er werd een vijver aangelegd, bomen geplant, er kwam een beeldentuin en een schapen- en ezelweide. Kim, inmiddels moeder van drie kinderen, voegde in 2016 een kinderopvang aan het landgoed toe. ‘Eigenlijk hebben we hier een dorpje gebouwd voor mensen die hier om uiteenlopende redenen komen en wonen’, zegt ze. ‘Dat werkt. In de toekomst wil ik een wijkje toevoegen voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt, waar dagbesteding wordt gegeven.’

Aan tafel is het rustiger geworden. Ted (11), Tip (10) en Loet (7) zijn uitgevlogen, maar Dees (12) is aan tafel blijven zitten. Hij ziet het wel zitten om het landgoed ‘over 25 jaar’ over te nemen. Tot die tijd concentreert hij zich op andere zaken. ‘Ik wil graag een voetbalveld, met twee goals, op de schapenweide.’

Het kan, want de mogelijkheden op Landgoed Rijckholt zijn schier eindeloos. Kim knikt instemmend. ‘De liefde voor Zeeland is doorgegeven.’