‘Door open te staan voor nieuwe ideeën neem je de beste beslissingen’

Wie het erf van Hoeve de Wetering in Rhenen oprijdt, ziet een ruim, schoon en strak bedrijf. Achter het ene woonhuis bevindt zich de koeienstal, met daarin bijna honderd koeien. Op wat sporadisch geloei na is het er vrij stil. De gloednieuwe vergaderruimte grenst aan de stal. ‘Via de glazen wand kun je de stal inkijken’, vertelt schoondochter Janneke, de initiator van deze aanvulling op de bedrijfsvoering. ‘Ik had altijd een hart voor horeca. Daarbij weten mensen niet meer wat er op een boerderij gebeurt. Daarom leek catering, waarbij gasten gelijk kennismaken met de boerderij, me mooi.’

Achter het andere woonhuis ligt een grote loods, waarin het andere deel van het bedrijf is gevestigd: de productie van kalverhokken. ‘We zijn daar dertien jaar geleden mee begonnen omdat we een probleem hadden’, vertelt Gijsbert jr. ‘Onze kalveren hadden hardnekkige diarree. De huisvesting kon beter en schoner, vonden we, dus zijn we zelf hokken gaan bouwen. Dat bleek goed te werken. We maakten er meer en die zijn we na een tijdje gaan verkopen.’

Het bedrijf, Roseboom de Wetering, is een melkveebedrijf dat al ruim tachtig jaar bestaat. Gijsbert sr. nam het in 1999 over van zijn vader, die het op zijn beurt weer van zíjn vader overnam. In eerste instantie waren er ook varkens en kippen. De kippen verdwenen snel en Gijsbert sr. besloot in 2015 te stoppen met de varkens. ‘Het was veel werk en leverde eigenlijk niks op.’

Gijsbert jr. kent de boerderij van jongs af aan en toen hij achttien was, kwam hij in het bedrijf werken. Ook Janneke, die opgroeide op een melkveebedrijf in de buurt, loopt al zes jaar mee. ‘We hebben gewoon veel vertrouwen in haar’, zegt vader Gijsbert. ‘Al voordat ze met Gijsbert trouwde, was ze in de maatschap opgenomen. Ze was al vrij snel verantwoordelijk voor het fokprogramma en doet nu de koeien en vergaderruimte.’

Vader en zoon houden zich voornamelijk bezig met de kalverhokken. ‘De kopers waren tevreden en zo kregen we via via steeds meer opdrachten’, vertelt Gijsbert jr. ‘De handel groeit nog steeds heel hard. We zijn ons twee jaar geleden meer op het buitenland gaan richten en verkopen de hokken nu in heel Europa.’

Ook het melkveebedrijf groeit nog. ‘We willen de productie optimaliseren met een melkrobot’, vertelt Janneke. ‘Daarom hebben we twintig koeien bijgekocht. We hebben er nu honderd, een ideaal aantal voor twee robots.’

Janneke heeft dagelijks contact met haar zus, die het bedrijf van haar ouders heeft overgenomen. ‘Het is niet zo dat je direct dingen van elkaar overneemt, maar we wisselen wel ervaringen uit. We vertellen elkaar waar we tegenaan lopen en hoe we het oplossen. Je zit weleens met dezelfde vragen.’

Vader, zoon en schoondochter zijn samen eigenaar van het bedrijf. ‘We hebben weleens verschil van inzicht, maar we hebben elkaar ook hard nodig’, zegt Gijsbert sr. ‘Ik zou het bedrijf niet kunnen runnen zonder hen, dus we komen er altijd vrij snel uit.’

Gijsbert jr. vond het in het begin lastig dat privé en zakelijk zo dicht bij elkaar liggen. ‘We moeten soms harde beslissingen nemen en daar zijn we het niet altijd direct over eens. Dat is moeilijk met familie. Dan moet je ervoor zorgen dat je dat privé niet meeneemt.’

Gijsbert sr. is er inmiddels aan gewend dat dingen soms net even anders gaan dan vroeger. ‘Het is een kwestie van wennen. Ook hebben we vaak te maken met nieuwe wetgeving.’

De drie aandeelhouders hebben een taakverdeling gemaakt, waarbij iedereen het werk doet dat hem of haar het beste ligt. ‘Degene die verantwoordelijk is voor het betreffende onderdeel, neemt de beslissing’, zegt Gijsbert jr. ‘Je moet dat ook aan een ander kunnen overlaten en erop vertrouwen dat die persoon het goed kan.’

Gijsbert sr. wil nog zo’n vier jaar doorgaan. Gijsbert jr. en Janneke hebben nog voldoende plannen voor het bedrijf. ‘We willen vooral groeien met de kalververblijven’, zegt Gijsbert jr. ‘Maar niet met z’n tweeën. Daar zou ik meerdere aandeelhouders bij willen hebben. Als je niet kunt delen, kun je ook niet vermenigvuldigen. Het geeft mooie kansen om verder uit te breiden en zo ben je niet alleen maar aan het werk. Als je de verantwoordelijkheid deelt, kun je het werk makkelijker een keer loslaten.’

Gijsbert sr. had dat achteraf ook best gewild. ‘Ik ben altijd zeven dagen in de week aan het werk geweest. Financieel was dat ook nodig. Nu we de omzet van de kalverhokken erbij hebben, is er op dat vlak meer ruimte.’