‘Voor ons zit het werkende leven er bijna op. De kinderen zitten vol energie’

Toen Nadine een paar jaar geleden voorstelde een nieuwe ontvangstruimte te bouwen om meer feesten, partijen en heidagen voor bedrijven te kunnen organiseren, reageerden haar ouders sceptisch. ‘Ik vond dat we meer uit ons recreatiebedrijf konden halen’, zegt ze. ‘Maar zij vonden dat we het al druk genoeg hadden.’

De discussie bleef terugkomen, maar het resultaat is duidelijk. Achter het huis staat nu een splinternieuwe ontvangstruimte. Het is het stille bewijs van het doorzettingsvermogen van Nadine. ‘Ik ben blij dat mijn ouders ook inzagen dat hier nog wel ruimte voor was.’

De ontvangstruimte symboliseert het verschil tussen de generaties. Joris en Nadine hebben het al deels voor het zeggen in het familiebedrijf en nemen het stokje over een paar jaar helemaal over. Waar hun ouders tegenwoordig ‘al snel iets genoeg vinden’, is het voor de kinderen ‘nooit genoeg’. Joris: ‘Die ondernemersdrift hebben we van onze ouders.’

Aan de overkant van de keukentafel knikt vader Bert instemmend. Hij ziet zichzelf terug in zijn eigen vader. ‘Ik heb het bedrijf dertig jaar geleden van mijn ouders overgenomen. Ik wilde in die tijd ook altijd meer dan mijn vader’, zegt Bert. ‘Het is de leeftijd. Voor ons zit het werkende leven er bijna op. De kinderen zitten vol energie.’

Bert en Ine streken in de jaren tachtig neer op de plek waar ze nog altijd wonen. Ze bouwden een nieuwe boerderij en begonnen met zo’n 60 koeien. Op het hoogtepunt waren dat er 150. Maar dat was niet alles: in 2003 begonnen ze naast de melkveehouderij ook een recreatiebedrijf. ‘In het begin was dat alleen boerengolf’, zegt Bert. ‘Een variant op het reguliere golf. Maar dan in de weilanden, tussen de koeien en langs de sloten.’ Dat liep vanaf het begin goed en al snel merkten ze dat de gasten behoefte hadden aan meer. Ze bouwden een extra hal met een eetgelegenheid en plek voor kinderen om te spelen. 

Sindsdien is zowel de melkveehouderij als het recreatiebedrijf flink gegroeid. Dat komt vooral door Joris en Nadine, zegt Bert. Samen met Ine heeft hij nog twee zoons, maar die zitten niet in het bedrijf. Hij informeerde in 2010 voor het eerst bij zijn kinderen wie er interesse had om de melkveehouderij en het recreatiebedrijf over te nemen.

Joris had wel oren naar de melkveehouderij en Nadine voelde wel iets voor het recreatiebedrijf. Maar alleen als ze hun eigen visie erop mochten loslaten. Bert: ‘Ik vond 150 koeien een mooi aantal. Maar sinds Joris in beeld is, hebben we een nieuwe stal gebouwd en zijn we doorgegroeid naar bijna 300 koeien. En het zou mij niks verbazen als hij er over een paar jaar 400 heeft.’

Bert en Ine weten dat het bedrijf bij hun kinderen in goede handen is. Maar Joris en Nadine moesten wel laten zien dat ze het écht wilden. ‘Dat heb ik vanaf het begin gemerkt’, zegt Joris. ‘Als ik zaterdagnacht om vier uur thuis kwam uit de kroeg, liet mijn vader mij echt niet liggen op zondagochtend. Ik moest gewoon de koeien gaan melken.’

Nu Joris en Nadine naar voren stappen en hun ouders een stap terugdoen, is ‘communicatie’ het sleutelwoord binnen de familie. ‘Het belangrijkste vind ik dat alle neuzen dezelfde kant op blijven wijzen’, zegt Bert. ‘Regelmatig bespreken we onze visie met al onze vier kinderen, zodat iedereen weet wat er speelt op het bedrijf. Maar dat betekent niet dat we het altijd eens zijn met elkaar.’ Dat kan soms tot verhitte discussies leiden. ‘Mijn vader, Joris en ik zijn felle types en zijn niet op ons mondje gevallen’, zegt Nadine. ‘Dan hebben we weleens woorden. Maar het fijne is: vijf minuten later zijn we het vergeten en lachen we weer met elkaar. Zo hoort het ook.’

Dat beseffen Nadine en Joris maar al te goed. Samen willen ze het familiebedrijf een nieuwe impuls geven. ‘Met de melkveehouderij en het recreatiegedeelte hebben we iets unieks’, zegt Nadine. ‘Het draait om verbondenheid. Mensen die voor het recreatiegedeelte komen, lopen vaak ook even langs de koeien. Het versterkt elkaar.’

Het idee om het familiebedrijf samen te runnen, brengt een gezonde spanning met zich mee. Maar bovenal zien ze het als een mooie uitdaging. ‘Wij hebben allebei de drang om door te bouwen’, zegt Nadine. ‘We hebben van onze ouders geleerd om hard te werken, dus dat komt goed van pas.’ Bert hoort het tevreden aan. Hij vindt het niet moeilijk om het familiebedrijf straks los te laten. ‘Maar’, zegt hij, ‘ik zal altijd betrokken blijven en over hun schouder meekijken wat ze doen.’ 

Op de vraag wat hij voelt als hij naar de splinternieuwe ontvangstruimte kijkt, antwoordt hij: ‘Een trots gevoel. Een heel trots gevoel.’ En dan na een korte stilte: ‘Als we hier gasten hebben en zij praten vol bewondering over de nieuwe ruimte, zeg ik altijd meteen dat het een idee van Nadine was.’ En Nadine: ‘Zo zie je maar dat we weleens andere inzichten hebben, maar uiteindelijk elkaar altijd weer vinden.’