‘Het ambacht blijft de basis. Maar dat betekent niet dat we niks veranderen’

Het besef bij Gijs Kennis (35) kwam in het vliegtuig, hij weet het nog precies. ‘Ik was dertig, net vader en had een baan waarvoor ik veel op reis was. Ik dacht: blijf ik dit doen, of volg ik mijn hart? Direct na de landing belde ik mijn vader. Ik wilde ook in het familiebedrijf.’

Vader Hans (66) was op dat moment de meesterijsbereider van de ijssalon die zijn vrouw Connie en dochter Ilse runden: De Smaak! in Eersel. ‘Ik vond het fantastisch wat zij met zijn drieën voor elkaar kregen’, verklaart Gijs. ‘Ik wilde daar ook aan bijdragen.’ De rest is geschiedenis. Sinds 2020 zit Gijs ook in het familiebedrijf.

De liefde van de familie Kennis voor ijs werd serieus in 1997, toen Hans tot meesterijsbereider werd benoemd. ‘Dat is de hoogste graad in vakbekwaamheid’, vertelt hij. ‘Dat lukt je nooit, zeiden mijn collega’s bij ijsmachineproducent Carpigiani, toen ik deze ambitie uitsprak. Twee jaar later slaagde ik met een 9,2.’ Lang bleef het bereiden van ijs een hobby voor Hans, maar dat veranderde toen Connie en Ilse in 2012 een ijssalon in Eersel overnamen en – uiteraard – het ijs van de meesterijsbereider gingen verkopen.

De zaak begon meteen te lopen; ook andere ijssalons en restaurants werden klant. Toch vroeg Hans nooit aan Gijs of hij ook in het bedrijf wilde stappen. ‘Toen hij werd geboren, hadden Connie en ik een restaurant in Bladel. Dat combineerde echt niet met een jong gezin, ik was nooit thuis. Dat zou ik nooit van mijn kinderen vragen’, vertelt hij.

Maar Gijs wist wat hij wilde en zag meteen kansen. ‘Het ijs bleef het domein van mijn vader, de ijssalon was in goede handen bij mijn zus en moeder. Ik wilde het bedrijf op commercieel en organisatorisch vlak naar een hoger plan tillen.’ Toen Gijs vertelde dat hij Nederland wilde veroveren, moest Hans dat wel even laten bezinken. Maar Gijs overtuigde hem. ‘Waarom zouden we ons beperken tot de Kempen? Minder dan een vierde van alle ijssalons in ons land maakt zelf ijs. De rest wil ik graag als klant’, verklaart hij. 

Gecontroleerd groeien werd het nieuwe credo. In 2021 openden Connie en Ilse een tweede ijssalon in Bladel; Hans en Gijs reden intussen samen het land door. Het netwerk van Hans bleek goud waard: inmiddels zijn vele ijssalons klant bij Kennis van IJs. ‘We nodigen nieuwe ondernemers ook uit in onze ijssalons, zodat ze kunnen zien wat een mooie presentatie doet. En we geven ze ook trainingen.’

Daarnaast zorgde Gijs ervoor dat de bedrijfsvoering naar de 21ste eeuw werd gehaald. ‘Mijn vader deed nog veel met pen en papier, van de voorraden tot de recepturen. Dat ging echt niet meer. Nu is de administratie volledig geautomatiseerd.’

Hoeveel deze vernieuwingen ook opleverden, een ding staat buiten kijf: aan de kwaliteit van het ijs wordt niet getornd. ‘Wij gebruiken nog steeds de recepten waarmee mijn vader in 1997 meesterijsbereider werd’, stelt Gijs. ‘We maken álles zelf, zowel het ijs als al het lekkers dat erin gaat. Van gesuikerde noten tot aardbeiensaus, van karamel tot roomboter crumble.’

De bereiding luistert volgens Hans nauw: ‘Met een andere machine kunnen we zes keer zoveel ijs maken, maar dat verschil proef je. Dat gaat dus niet gebeuren. Onze achttien ijsbereiders doen alles met de hand: mengen, uitspatelen, de bakken decoreren… Daar maken wij het verschil mee.’ Gijs valt hem bij. ‘Voor bedrijven die hun vraag zien groeien, kan het verleidelijk zijn om kwantiteit boven kwaliteit te stellen. Maar in ons geval blijft het ambacht de basis, altijd.’

Dat hun ambachtelijke ijs meer kost dan een ijsje uit de supermarkt, blijkt voor liefhebbers geen probleem. ‘Mensen hebben best vijftig cent meer over voor een écht goed bolletje pistache of pure chocolade’, merkt Hans. ‘In Italië betaalde ik laatst zestien euro voor vier bolletjes; ik heb van elke hap genoten’, vult Gijs aan. ‘Een ijsje is een klein verwenmoment.’

Hoewel de familieleden het over de belangrijke zaken duidelijk eens zijn, speelt ook bij hen het generatieverschil weleens op. ‘Ik heb mijn kinderen opgevoed met het idee dat je offers moet brengen om iets te bereiken. Maar de jongste generatie medewerkers staat daar soms toch wat anders in. Dat vind ik weleens lastig’, erkent Hans. Gijs begrijpt het wel. ‘Ons pap is nog net zo gedreven als dertig jaar geleden; dat heeft ons veel gebracht. Maar soms zeggen we: het is maar ijs, pap… Er vallen geen doden hè?’