5 min

‘Boerendochters reizen de wereld over’

Oud & Nieuw

Een boerenerf vol opvolgers, waar vind je dat nog? Bij boerderij Aurora in Hazerswoude staan de drie dochters van Paul en Marsia Verkleij te popelen om boerin te worden. Maar of Tess, Sofie of Marije Aurora overnemen, is allerminst zeker. De drie reizen de wereld over om te ontdekken waar ze willen boeren.

Daar waar de Vierheemskinderenweg in de Hazerswoudse polder doodloopt, staat boerderij Aurora. De broers Paul en Joost Verkleij bestieren deze melkveehouderij samen met hun gezinnen, zoals hun vader Dirk dat deed met zijn broer Hein. Zij namen op hun beurt de boerderij over van hun vader Theo Verkleij. De volgende generatie staat alweer in de startblokken. Zoon Ralf (24) bedankte, maar zijn zussen Tess (22), Sofie (20) en Marije (17) willen alle drie boer worden.

Altijd met plezier

Vader Paul (47) en moeder Marsia (45) vinden het prachtig, zoveel boerenenthousiasme. Op veel erven is dat anders, weet Marsia: ‘Het perspectief voor jonge mensen die boer willen worden, is ingewikkeld. Als ze meekrijgen hoeveel zorgen hun ouders hebben, dan denken ze wel twee keer na voordat ze een boerderij overnemen.’

De meiden zien die zorgen bij anderen, maar bij hun thuis was én is het boerenbestaan altijd leuk, vertellen ze. Tess: ‘Wij hebben pap nooit horen zuchten dat hij “weer de stal in moet”. Hij gaat altijd met plezier.’ Sofie herinnert zich niet dat er ooit zorgen waren, vertelt ze, terwijl ze met een schuin oog naar haar moeder kijkt. Die lacht. ‘Natuurlijk waren die er wel, maar daar lieten we jullie buiten.’

Nog lang niet uitgeboerd

De meiden denken wel dat ze voor hun droom misschien moeten emigreren. Sofie wijst naar buiten. Voor Randstedelijke begrippen is het hier leeg en ruimtelijk, maar de horizon is volgebouwd en alle grond wordt benut. ‘Uitbreidingsmogelijkheden zijn hier niet’, vertelt ze, ‘en als het wel zou kunnen, mag het vaak niet.’ Vader Paul is net zo realistisch. ‘Los van wat de stikstofkwestie voor ons gaat betekenen: als hier twintig miljoen mensen moeten wonen, blijft er weinig ruimte over.’ Het is twijfelachtig of daar dan nog intensieve melkveehouderijen tussen passen. Bovendien zijn Paul en Marsia zelf nog lang niet uitgeboerd. Zij gaan nog wel een jaar of twintig door, verwacht Tess. ‘Daar ga ik niet in een flatje in het dorp op zitten wachten.’

Canada

Zelf oriënteerden Paul en Marsia zich ook in het buitenland voordat ze Aurora overnamen. In Canada. Marsia: ‘Maar ik werd vrij jong zwanger en wilde in die situatie niet op onszelf aangewezen zijn in Canada. Gaandeweg werd ook duidelijk dat Aurora ons werd gegund. Want ook dat moet het geval zijn, hè? Dus zijn we hier gebleven. Toch, die ruimte in Canada, dat had ik wel willen meemaken.’

Paul heeft nooit spijt gehad dat ze niet vertrokken zijn. Ook nu niet, nu het boerenlot onduidelijk is. ‘Elke generatie krijgt haar crisis. Opa Theo moest zijn boerderij verkopen aan haven­baronnen en weer terugverdienen. Mijn vader en oom moesten het bedrijf verplaatsen vanwege de ruilverkaveling. Toen daar het melkquotum bovenop kwam, moesten zij hun boerderij terugverdienen van de bank. En ik heb nu hetzelfde vanwege de fosfaatrechten. Natuurlijk geeft dat zorgen. Maar toch, ik ben een gelukkige boer hier.’

Hij wijst om zich heen. ‘Het is een prachtplek. Ook omdat er zoveel familie, vrienden en voorzieningen in de buurt zijn.’ Dat realiseert hij zich bij elke editie van het boerenevenement Trekkertrek in Koudekerk. ‘Vanuit de hele wereld komen ze ervoor terug. Dat is niet voor niks, hè?’

Wijhebbenpapnooithorenzuchtendathijweerdestalinmoet.Hijgaataltijdmetplezier’

Goed voor de koeien

Mogelijk doen zijn dochters dat later ook. Zij reizen nu de wereld af op zoek naar een boerentoekomst. Tess werkte negen maanden bij een boer in Australië. Paul: ‘Daar molk ze vijftienhonderd koeien. Daarna ging ze aan de slag in Zwitserland bij een boer met vijftien koeien.’ Allebei gezinsbedrijven, vertelt Tess. ‘En allebei hadden ze het hartstikke druk.’

Door op compleet verschillende bedrijven te werken, ontdekt Tess wat er allemaal mogelijk is én wat ze zelf wil: boer worden met een gemengd bedrijf, samen met haar vriend. ‘Waar het voer voor de koeien van het eigen land komt en we de stieren er ook bij houden voor het vlees. Op die manier de kringloop sluiten is in Nederland vanwege ruimtegebrek moeilijk.’

Passie voor fokken

Sofie liep stage bij een boer in IJsland en werkt momenteel bij een melkveehouder in Oost-Duitsland met 1.300 koeien. Dit najaar gaat ze met haar vriend in Amerika boerderijen bekijken. Haar grote passie is de fokkerij. Maar ze houdt ook van ‘liters pompen’ zoals ze dat noemt. De grootte van een bedrijf maakt haar niet uit. Zolang het maar op een manier gebeurt die goed is voor de koeien.

Marije is al eens naar Canada geweest met haar vader en gaat er volgend jaar stage lopen. Zij houdt zich vooral bezig met kleinvee. ‘Om iets voor mezelf te hebben’, vertelt ze. Maar ze is net zo gek op koeien als de rest van het gezin. Met uitzondering van haar oudere broer Ralf. ‘Hij is allergisch voor koeien. Hij wordt er hartstikke ziek van’, vertelt Marsia. ‘Maar wat voor die meiden geldt, geldt ook voor Ralf. Hij gaat iets doen waar hij gelukkig van wordt.’ En dat is niet boer worden, maar bioloog, vertelt Paul. ‘Een bioloog met een boerenbril is in deze tijd goud waard.’ <

  • Auteur: Marijn Kramp
  • Fotograaf: Merlijn Doomernik

Meer lezen over dit onderwerp?

Wat vind jij van de digitale Rabo &Co?

Wat fijn dat je je mening wilt geven over de digitale Rabo &Co. Daar zijn we heel blij mee.

max. 500 tekens