5 min

‘Alsof het altijd vakantie is’

Oud & Nieuw

In een voormalige perenboomgaard in Serooskerke, op Walcheren, wonen sinds vorig jaar ruim veertig volwassenen en achttien kinderen samen op anderhalve hectare in een zogenaamde ecowijk. Men eet, woont en klust samen en is er voor elkaar als dat nodig is. Auto’s, gereedschap en witgoed worden met elkaar gedeeld. De wijk is zelfvoorzienend en binnenkort ook circulair, dankzij een heus voedselbos. Er is aanspraak, saamhorigheid en verbinding. Drie generaties vertellen over hun ervaringen.

‘Waarom zou je in hemelsnaam in een commune willen wonen?’ Dat was het eerste wat haar ouders vroegen toen Marieke Lakerveld (42) vertelde dat ze met haar man Max (43) en hun dochters Julia (10) en Sofie (9) naar De Woongaard zouden verhuizen, een ecologische woongemeenschap in Serooskerke, op Walcheren. Veel mensen hebben dat vooroordeel, zegt Marieke. ‘Sommigen denken dat het om een sekte gaat.’ Totdat ze horen over de voordelen van het samenleven met vijfentwintig huishoudens.

Over het autodelen, samen eten, er zijn voor elkaar als je het even niet ziet zitten. Over de gezamenlijke moestuin die in de toekomst moet uitgroeien tot een voedselbos, over de hertjes en de konijnen die ’s ochtends door de achtertuin hobbelen, het klussen in het gezamenlijke repair café, de filmavonden. Als ze met eigen ogen zien hoe het eraan toe gaat op De Woongaard moet menigeen zijn mening bijstellen. Het is teruggaan naar een samenlevingsvorm zoals die lang geleden normaal was.

Wonen in een perenboomgaard

Overal op De Woongaard wordt op deze doordeweekse avond nog getimmerd en geboord. De meeste woningen, opgetrokken uit duurzame materialen en voorzien van driedubbelglas, werden een jaar geleden casco opgeleverd en zijn nog niet klaar. Op sommige daken worden zonnepanelen aangelegd. De tuin bestaat nog voor een deel uit klei of is pas onlangs met een vlinderbijenmengsel ingezaaid. En er ligt nog maar een paar weken een schelpenpad dat de huizen met elkaar verbindt.

Na wat opstartproblemen – verstopte riolering, strubbelingen over de aanschaf van een ondergrondse vuilcontainer – wonen nu vijfenveertig volwassenen en achttien kinderen samen op anderhalve hectare in een voormalige perenboomgaard. Elk huishouden is voor 1/25ste deel eigenaar van de grond en maakt deel uit van een CPO, een collectief particulier opdrachtgeverschap. Dat betekent dat het bouwproces van begin tot eind in handen was van de mensen die er zijn gaan wonen.

Een woonplek waar het normaal zou zijn

Iedereen heeft zo zijn redenen om in een gemeenschap te willen wonen. Marieke en Max waren na dertien jaar de drukte van Dordrecht zat. ‘We hadden weinig contact met de buren, moesten na een werkdag vaak op zoek naar een parkeerplaats en we durfden onze dochters vanwege het verkeer niet alleen met de fiets op pad te sturen’. Ze zochten naar een woonplek waar het normaal zou zijn om, zegt Marieke, ‘in verbinding met anderen te wonen’. Max: ‘En waar onze kinderen veilig buiten kunnen spelen’. Hun voorkeur ging uit naar Walcheren, waar ze fijne vakanties doorbrachten.

Via Google ontdekte Marieke, gastvrouw bij museum Terra Maris in Oostkapelle, drie jaar geleden de plannen van CPO De Woongaard. Wat haar en Max behalve de locatie aansprak, was het ecologische aspect van de wijk. ‘We waren thuis al bezig om onze footprint klein te houden’, zegt Marieke. Dat De Woongaard qua energie zelfvoorzienend is en dankzij de permacultuurtuin, het voedselbos, de kippen en de geiten over een tijdje ook circulair draait, paste in haar ideale woonsituatie. Ook Julia en Sofie vinden het heerlijk om in de Woongaard te wonen, zeggen ze. ‘Er is altijd iemand om mee te kletsen of te spelen.’

Dromen van een ecodorp

Meta Vrijhoef (51) en Frank Lemmens (54) droomden al tijden van een ecodorp. In Bergen op Zoom waren ze vergevorderd met de plannen, maar uiteindelijk vonden ze met de gemeente geen geschikte plek. De twee namen hun kennis en ervaringen mee naar Serooskerke. Meta, werkzaam in de zorg, moet lachen als haar wordt gevraagd waarom ze graag in een gemeenschap wil wonen. Als tiener in het Brabantse Nieuw-Vossemeer benauwde dat dorpse aspect haar juist. Maar nu keert ze terug naar dat veilige gevoel.

‘Op deze leeftijd zie ik juist veel voordelen’, zegt ze. ‘Als de wasmachine of de auto stuk gaat, kan ik bij verschillende buren terecht.’ Haar man Frank geniet van het samen klussen en van het feit dat hij nu vlak bij het strand woont. ‘Alsof het altijd vakantie is.’

‘OpDeWoongaardwonenwesamenopeenmanierdielanggeledendenormwas’

Alles in consensus

Ook Ruud Keijser (70), gepensioneerd kinderrevalidatiearts, is blij dat hij De Woongaard heeft ontdekt. ‘Het heeft me gered’, zegt hij. ‘Na mijn scheiding wilde ik een tiny house kopen, maar ik kreeg geen hypotheek. Een vriendin wees me op De Woongaard.’ Als alleenstaande pensionado heeft hij behoefte aan sociaal contact. Toen hij tijdens de bouw van het ecodorp in een depressie belandde, werd hij door onder anderen Meta opgevangen.

Marieke heeft veel over zichzelf geleerd door De Woongaard. Hoe concessies te doen bijvoorbeeld. ‘Samen leven betekent niet dat alles altijd koek en ei moet zijn’, zegt ze. ‘We hebben ook weleens onenigheid en trekken ons dan terug in onze eigen woning. Om daarna weer te verbinden. Met de natuur. En met elkaar.’ <

  • Auteur: Dennis Boxhoorn
  • Fotograaf: Merlijn Doomernik

Meer lezen over dit onderwerp?

Wat vind jij van de digitale Rabo &Co?

Wat fijn dat je je mening wilt geven over de digitale Rabo &Co. Daar zijn we heel blij mee.

max. 500 tekens