‘Welke vader heeft een kantoor waar je machinistje kunt spelen?’

De gigantische stellages, kranen en locomotieven buiten laten weinig te raden over. Hier zit Bemo Rail. Het parkeerterrein staat tjokvol. Bij binnenkomst excuseert Bas Druijf zich daarvoor. ‘We zijn een beetje uit onze jas gegroeid.’ Bas, commercieel en financieel directeur, zit met vader Teun, algemeen directeur, aan tafel. Zoon Gijs, operationeel directeur, schuift aan via Teams. Hij is in Marokko voor een project. ‘De techniek staat voor niets tegenwoordig’, lacht Teun.

Terwijl het regent in Warmenhuizen, zien we in Marokko een blauwe lucht. En terwijl Gijs naar de haven in Tanger rijdt, steekt vader Druijf van wal. ‘Als kind wist ik één ding zeker. Ik word niét, zoals mijn vader, tuinder. Maar dat ik in de treinen zou terechtkomen, had ik ook niet bedacht. Natuurlijk, zoals elke jongen vond ook ik het leuk om met treinen te spelen, maar verder dan dat ging mijn fascinatie niet.’

Dat Teun na zijn studie civiele techniek aan de slag ging als technisch en commercieel medewerker bij Bemo Rail, een handelsbedrijf in treinen en rails, was dan ook puur toeval. Toen het in 1970 door Berkhout en Ter Mors opgerichte bedrijf failliet ging, stond Teun voor de keuze. Óf een nieuwe baan zoeken, óf een doorstart maken. Hij koos voor het laatste. Sinds hij in 1990 directeur werd, groeit het bedrijf, dat voornamelijk levert aan scheepswerven en terminals van havens en industriecomplexen.

‘Zoals Bemo Rail is er geen één’, vertelt Bas. ‘Onze concurrenten maken óf rails óf locomotieven. Wij bedienen als enige beide segmenten en hebben klanten over de hele wereld. Europa, Azië, het Midden-Oosten, Latijns-Amerika en Marokko dus.’ Gijs zwaait. ‘Bemo Rail heeft zelfs eens de lanceerinstallatie gemaakt voor Cape Canaveral’, zegt hij. ‘En daar waren wij als jonge broekies behoorlijk trots op. Welk kind kan zoiets zeggen over zijn vader? En welke vader heeft een kantoor waar je op locomotieven mag klimmen en machinistje kunt spelen?’ vertelt Gijs.

Vader Teun is dolgelukkig dat zijn beide zonen sinds kort bij hem werken. ‘Allereerst zijn zij veel beter onderlegd in de ICT dan ik. Een stuk sneller zijn ze ook. Die jongens tikken een brief in vijf minuten, ik doe daar een half uur over. Verder leg ik met liefde alles wat te maken heeft met wetten en regels op hún bord. Of het nu gaat over veiligheid, hygiëne, CO₂-uitstoot of energie besparen, je kunt het zo gek niet bedenken of je hebt er een certificaat voor nodig. Om hoorndol van te worden.’

‘Dat die regels er zijn, is natuurlijk goed’, vult Gijs aan. ‘Een veilige en energiezuinige werkomgeving is cruciaal.’ Dan hapert de verbinding en is Gijs uit beeld. Bas gaat verder: ‘Die regels zijn belangrijk, alleen het aantonen dat je je aan die regels houdt, is omslachtig en geeft veel bureaucratische rompslomp. Toen mijn vader dit pand twintig jaar geleden neerzette, heeft hij meteen alles laten isoleren, is er een aardwarmtepomp aangelegd en werd het dak voorzien van zonnepanelen. Toch moeten er mannetjes komen om de boel te controleren en dat kost een hoop tijd, geld en energie.’

Gijs is weer in de lucht en vertelt dat hij en Bas ook een slag gaan maken in de digitalisering. ‘Onze opslag met kasten vol ordners en handgemaakte tekeningen puilt uit. Wij gaan voor een archief in de computer.’ Een andere verandering die de broers hebben doorgevoerd, is dat ze tegenwoordig met een team aan een project werken, waardoor er een gemeenschappelijke visie ontstaat, in plaats van dat één projectleider in zijn eentje de koers bepaalt. ‘Er is nog iets waarin wij verschillen van onze vader’, zegt Bas. ‘Teun doet veel vanuit zijn intuïtie. Dat kan ook na veertig jaar. Zo ver zijn wij nog niet, dus moeten wij het vooral hebben van informatie en cijfers.’

De heren mogen dan verschillende werkwijzen hebben, de missie van het bedrijf blijft dezelfde. Teun: ‘Ons doel is dat iedereen hier in veiligheid en met plezier tot zijn pensioen wil werken. Vooralsnog lijken we daarin te slagen. We komen om in de jubilea en veel medewerkers kennen Bas en Gijs al van kinds af aan. Onlangs nog vertelde ik de boekhoudster dat ze pas weg mag als ze vijftig jaar in dienst is. Het ziet ernaar uit dat ze het gaat halen’.

‘Wij hebben oog voor onze mensen’, vult Bas aan. ‘Niemand is een nummer.’ Gijs knikt. ‘Naast respect voor de medemens heeft onze vader ons ook bijgebracht dat je als ondernemer duidelijkheid moet scheppen en dat fouten maken mag.’

Gijs is aangekomen in de haven en Teun heeft een afspraak, dus is het aan Bas om een rondleiding te geven over het buitenterrein en in de loods, waar de rails en locomotieven worden gemaakt. ‘Hoe vaak ik hier ook kom, de grootsheid van alles wat je hier ziet, blijft imposant. Ik word er altijd een beetje stil van’, aldus Bas.