5 min

‘Pa weet dat ik beslissingen neem die goed zijn voor het bedrijf’

Oud & Nieuw

Vader en zoon Elst bouwden een imperium op met de productie van silo’s, beton en hekwerk. Wat ooit begon met een zelfgebouwde kippenschuur, is uitgegroeid tot een internationale onderneming met fabrieken en vestigingen in meerdere landen en met 450 werknemers. Zoon Maikel richt zich op de toekomst. De bedrijven die vader René heeft opgebouwd wil hij voortzetten, met de maatregelen rond duurzaamheid die daarvoor nodig zijn. Daarbij kan hij rekenen op de onvoorwaardelijke steun van zijn vader.

Als twintiger kocht René Elst (76) een stuk grond in Achtmaal, gemeente Zundert, om een opfokbedrijf in legkippen te beginnen. Het werk was hem niet vreemd: zijn ouders hadden een gemengd bedrijf en hij wilde al jong bewijzen dat hij zijn boterham zelf bij elkaar kon verdienen. Hij bouwde een huis en een kippenstal, dat binnen een paar jaar uitgroeide tot een bedrijf met 125.000 kippen. Die dieren moeten eten en dat voer slaan boeren op in silo’s. Voorheen exemplaren van staal, tegenwoordig zijn ze van polyester gemaakt.

De aard van het beestje

Begin jaren tachtig kocht René vlak over de grens in het Belgische Rijkevorsel zo’n silo om zijn kippenvoer in op te slaan. Hij ontdekte dat er met silo’s prima handel te drijven viel. René is een ‘bezige bij’, vertelt hij. ‘Het moet altijd meer. Waarom weet ik niet precies. Dat zit in de aard van het beestje.’ In 1984 werd René naast kippenboer ook producent in silo’s, samen met drie Belgische vennoten.

René kreeg twee kinderen: zoon Maikel (45) en dochter Pascal (42). ‘Ik ben opgegroeid op de kippenboerderij’, vertelt Maikel. ‘Vooral op zaterdag hielp ik pa met allerlei klusjes. Ik maakte schoon, deed kleine reparaties. Maar dat kippenbedrijf was niet mijn ding. Ik wilde het zakenleven in.’

Silo’s, beton en hekwerk

De Handelsonderneming René Elst veranderde in M.I.P. Tanks en Silo’s en werd steeds groter. Omdat de boeren naast silo’s ook stalvloeren en stalinrichtingen nodig hadden, begon Rene naast M.I.P. een nevenbedrijf in agrarische betonproducten.

Op een goed moment werd het zo druk dat Maikel met de destijds vrije vertegenwoordiger van René de betonhandel moest overnemen. Zo kon René zich concentreren op de silo’s en leerde Maikel het ondernemen met andere producten. René: ‘En dat is nogal uit de hand gelopen.’

Poolse fabriek

Maikel was zo mogelijk nog beziger dan zijn vader. Omdat hij het bedrijf, waar hij nu zelf ook aandeelhouder van was, niet te afhankelijk wilde maken van één sector, startte hij met de vertegenwoordiger een hekwerkbedrijf, dat snel uitgroeide tot een succesvolle tak binnen de groep. In Polen opende Maikel een fabriek waar 160 mensen werken.

Het bedrijf van de familie Elst liep voortreffelijk, tot in 2006 het noodlot toesloeg. René had zijn Belgische vennoten van de silo-tak net uitgekocht, toen er brand uitbrak en tachtig procent van zijn fabriek en kantoren in Rijkevorsel in de as werd gelegd. ‘Op dat moment had ik honderden silo’s liggen die nog uitgeleverd moesten worden. Gelukkig waren we verzekerd.’

Herrijzen

Daarna moest M.I.P. letterlijk uit de as zien te herrijzen. In 2020 nam Maikel alle aandelen van M.I.P. Tanks en Silo’s over en bouwde hij met zijn compagnon verder aan de bedrijven in het hekwerk en beton.

‘Meteenbiologischeluchtwasseranticiperenweopstrengerewetgeving.Daarinzijnwevoorlopers’

Briljante ingeving

Het was uiteindelijk een briljante ingeving van pa tijdens een borrel op een Antwerps terras die M.I.P. vleugels gaf. ‘Ik zag een serveerster van die plastic bekers in elkaar schuiven en opstapelen. Toen dacht ik ineens: waarom doen we dat met onze silo’s ook niet?’

Die silo’s zijn nogal volumineus, zegt Maikel. ‘Vóór pa’s idee konden we maar twee silo’s per vrachtwagen vervoeren. Nu passen er wel zeventien op. Dat scheelt enorm in je transportkosten en je afzetmarkt.’

De cijfers van M.I.P. explodeerden. De ‘groep’ groeide naar 450 werknemers, mede doordat de focus verschoof van de landbouw naar de industrie. In 2008 werden Maikel en René in België uitgeroepen tot ondernemers van het jaar en kregen ze allerlei eervolle vermeldingen.

Koudwatervrees

Inmiddels leveren ze duizenden tanks en silo’s per jaar voor allerlei sectoren, in heel Europa en nu en dan ook daarbuiten. Die rollen niet alleen in Rijkevorsel uit een fabriek, maar sinds vier jaar ook in Moerdijk. Maikel: ‘De opstart van de nieuwe fabriek was een enorme investering. De avond voor ik zou tekenen, kreeg ik koudwatervrees, terwijl ik alles had becijferd. Toen heb ik pa gebeld. Die zei: "Jongen, je hebt er toch vertrouwen in? Gewoon doen dan.” En het heeft allemaal goed uitgepakt.’

Duurzaam produceren

In een document ‘visie 2030’ heeft Maikel uiteengezet hoe M.I.P. de silo’s duurzaam produceert. Allereerst is het polyester dat wordt gebruikt ‘cradle to cradle’, wat betekent dat de silo’s na hun ‘werkzame leven’ kunnen worden afgebroken en hergebruikt in een ander product.

Bij de vervaardiging van de silo’s komt in de fabrieken de chemische stof styreen vrij. ‘Vroeger kwam dat via de schoorsteen in de buitenlucht terecht’, zegt Maikel. ‘Maar tegenwoordig hebben we een biologische luchtwasser die dat afbreekt. Daarmee anticiperen we op strengere wetgeving.’ Het zijn dit soort maatregelen die aan de vergadertafel van M.I.P nog wel eens tot discussie hebben geleid. ‘Over die luchtwasser heb ik pa bijvoorbeeld pas heel laat verteld’, zegt Maikel. ‘Die kostte veel geld en levert niet meteen wat op. Maar uiteindelijk weet ik dat hij mij blind vertrouwt. En hij weet dat ik beslissingen neem die goed zijn voor het bedrijf.’

  • Auteur: Dennis Boxhoorn
  • Fotograaf: Merlijn Doomernik

Meer lezen over dit onderwerp?

Wat vind jij van de digitale Rabo &Co?

Wat fijn dat je je mening wilt geven over de digitale Rabo &Co. Daar zijn we heel blij mee.

max. 500 tekens