‘Lekker naar buiten en vies worden’

Het gezin Stege kwam zeventien jaar geleden van Hengelo naar Ambt Delden. ‘Hier zijn we toen begonnen met een melkveebedrijf met zo’n zeventig melkkoeien’, zegt vader Johan. ‘Onze zoons en dochter hadden geen interesse om het over te nemen. Daar hadden wij geen enkele moeite mee, hoor. Als het nou een familiebedrijf was geweest met heel veel geschiedenis hadden we dat misschien jammer gevonden, maar nu vonden we het prima. Sterker: ik snapte dat best, want als boer moet je een beetje gek zijn. Los van alle regels waar je tegenwoordig mee te maken hebt: boer ben je dag en nacht.’

Dochter Miranda zag het boerenleven in elk geval niet zitten. ‘Ik ben geen boerin, ik zag mezelf niet tussen de koeien.’ Moeder Dinie: ‘Alleen tussen de geitjes.’ Miranda: ‘Dat nog wel. Maar ik werkte tien jaar geleden al in de kinderopvang. Ik was gastouder voor kinderen van nul tot vier bij ons in huis, dat was een kleinschalige kinderopvang voor maximaal vijf kinderen. Dat liep al heel snel heel goed.’

Ze droomde ervan om op iets grotere schaal voor zichzelf te gaan beginnen. Maar wat en hoe? Miranda: ‘Het plan ontstond om iets te doen met de oude stal. Want los van wat jongvee en wat trekkers stond die leeg.’ Johan: ‘Daarbij moest Miranda als gastouder steeds vaker nee verkopen.

Vervolgens zijn we de schuur gaan verbouwen. Waarbij aanvankelijk het plan was om slechts een gedeelte van die schuur tot kinderopvang te maken.’ Miranda: ‘Zodat we konden verdubbelen, van vijf naar tien kindjes.’ Johan: ‘Maar vervolgens gingen we bij andere boerderijen kijken waar ze dit al hadden gedaan. Daar hoorden we: als je de kans hebt, bouw dan meteen zo groot als je maximaal wilt opvangen. Omdat ze zelf steeds iets hadden moeten bijbouwen.’

Inclusief het verkrijgen van vergunningen duurde de realisatie van het kinderdagverblijf twee jaar. ‘Maar de bouw zelf, waarbij we heel veel zelf hebben gedaan, duurde iets meer dan een half jaar. Alleen het dak is blijven staan, voor de rest ging alles eruit. Ik ben heel trots op het resultaat’, zegt Miranda.

Die raad om zo groot mogelijk te gaan, knoopten de Steges goed in hun oren. Want De boeren klompjes groeide in vijf jaar uit tot een serieus bedrijf. Miranda: ‘Ik ben begonnen met één personeelslid, toen twee, en nu heb ik al twaalf werknemers. Het gaat dus hartstikke goed. In totaal hebben we hier momenteel zo’n 120 kinderen, waarbij de één een dag in de week komt en de ander drie. Op de drukste dagen lopen hier 45 kinderen in de leeftijd van nul tot twaalf jaar rond.’ Wachtlijsten heeft ze – gelukkig – nog niet. ‘Ja, voor de buitenschoolse opvang hebben we een klein wachtlijstje, omdat we hier maar 22 bso-plekken hebben.’

De boeren klompjes haalt voor de buitenschoolse opvang kinderen op van drie scholen in Goor en eentje in Enter. ‘Als ze hier zijn, kunnen ze lekker spelen’, zegt Miranda. ‘Ze worden hier helemaal uit het schoolse gehaald, als je begrijpt wat ik bedoel. Mensen vinden het belangrijk dat hun kind naar buiten kan, kind kan zijn, lekker vies mag worden. Dat geven we de ouders ook mee: trek je kind niet zijn of haar allermooiste kleren aan, want we zitten hier op een boerderij. Veel ouders kiezen daarom ook bewust voor ons.’

Johan: ‘Ouders moeten er ook iets meer voor over hebben. Ze moeten een paar kilometer rijden om hun kind hiernaartoe te brengen en weer op te halen.’ Miranda: ‘Er komen hier kinderen uit de buurt, maar ook uit Hengevelde, Markelo, Hengelo, Bentelo… En dat allemaal via mond-tot-mondreclame, want geadverteerd hebben we nog bijna niet.’

Groter dan dit wordt het trouwens niet, zegt Miranda, hoewel er over een paar jaar misschien nog een schuur vrij komt. ‘Het moet ook niet te groot en massaal worden’, zegt ze. Johan: ‘Ouders kiezen bewust voor het kleinschalige. Net als de werknemers. Die werken vaak liever op een kleinschalig bedrijf dan bij een grote organisatie.’

Vader Johan is tegenwoordig hobbyboer. ‘De melkkoeien, waar je veel meer werk van hebt, zijn ingeruild voor vleeskoeien’, vertelt hij. ‘Tijdens de verbouwing hebben we alle koeien weggedaan, maar die lege schuur vond ik ook zowat. Dus toen heb ik daar maar vleeskoeien ingezet.’

Daarnaast verricht hij tal van klusjes voor De boeren klompjes. Wat zoal? ‘Wat niet…?’ zegt Dinie. Johan: ‘De speeltuin onderhouden, grasmaaien, beetje kantoorwerk. Puur omdat ik het leuk vind, hoor, want ook dat is eigenlijk gewoon hobby. Hiermee ga ik, net als met de boerderij, door zolang het kan.’

De kinderen hebben bij De boeren klompjes intussen de tijd van hun leven. ‘Laatst’, zegt Miranda, ‘werden hier lammetjes geboren. Stonden er twintig kleine stoeltjes op een rij zodat de kinderen konden kijken. Zelfs voor eten hadden ze geen tijd, want ze wilden er niks van missen. Prachtig toch?’